Fred's Wandelsite
Waarom deze site?

Op deze site geef ik een beschrijving van de wandeltochten die ik zoal heb gelopen. Dit kunnen korte of middellange afstanden zijn maar ook de langere afstanden, zoals Kennedymarsen van 80 km. Ook meerdaagse tochten, die ik heb gelopen worden beschreven. De door mij gelopen korte en middellange afstanden zijn beschreven vanaf 2010 tot 2014 en de door mij gelopen Kennedymarsen vanaf 1997 tot 2014.

-------------------------------------------------------------- 

Gastenboek:

Eventuele reacties kunt u kwijt in mijn gastenboek.
--------------------------------------------------------------

 Links naar andere leuke en/of nuttige sites:

In verband met de zeer slechte bereikbaarheid van de beheerders-website van dit web-log ben ik genoodzaakt

om de verslagen van mijn tochten vanaf 2015 elders onder te brengen.

 

 

Mijn nieuwe website is

 

 

http://wandelaar.blogse.nl/

 

 

 

In Amersfoort werd door de AV Triathlon in Amersfoort een hardloop-wedstrijd georganiseerd over meerdere afstanden. Ook werden er over die afstanden wandeltochten gehouden. Het was de eerste keer dat dit werd georganiseerd en het leek me daarom wel leuk om daaraan mee te doen, aan de wandeltochten in ieder geval, omdat ik nu eenmaal geen hardloper ben. Ik had mij al vooraf via internet ingeschreven, dus het afhalen van het startbewijs verliep erg snel. Ik koos voor de langste afstand: de halve marathon, dus zo'n 22,2 km. Van dat aantal kan je 8 km aftrekken voor de afstand heen en terug tot aan het militair oefenterrein De Vlasakkers, zodat er zo'n 13 km overbleef om door dit prachtige gebied te lopen. Prima. Ik kende dit terrein al door mijn deelnames aan de 2-daagse in Amersfoort, maar nu liepen we er nog veel meer km's en over een ander deel. Heel mooi. Wel jammer dat het weer niet echt mee werkte. Het was zwaar bewolkt en het was niet erg helder, zeg maar redelijk mistig, zodat er niet al te veel van uitzichten over het terrein te bewonderen was. Er was echter weinig tot geen wind zodat het niet echt opviel dat het toch wel erg fris was. Maar alles bij elkaar toch een heel plezierige wandeling gehad.

Ook al was het de eerste keer dat zo'n evenement werd georganiseerd, was dit niet te merken aan de organisatie bij de start. Alles verliep soepel en vlot. Zo te zien ook bij de inschrijving indien men niet vooringeschreven had. Er waren twee verzorgingsposten onderweg waar koffie te krijgen was. Deze posten werden georganiseerd door de sponsor van de wandeltochten (Fletcher-Hotels). en opvallend was dat deze koffie heel erg goed te drinken was. Goede reclame voor de sponsor dus. Opvallend was dat de aanloop-route tot aan het terrein De Vlasakkers niet bepijld was. Wel stonden er regelmatig mensen die de richting aangaven. Prima dus.

Ik had eerder op de website van de organisatie gelezen dat er een medaille te verkrijgen zou zijn. Dit was echter niet het geval. Wel een beetje jammer. Ik vind het altijd wel leuk om van een eerste editie van een tocht de medaille te hebben.


Maar ondanks dat een heerlijk stukje gelopen.

 

N.B. Via mail gevraagd of de medaille, die er wel degelijk was, nagezonden kan worden. Toezending werd toegezegd. Nu, enkele weken later heb ik deze inderdaad ontvangen. Mijn complimenten en dank daarvoor. Zeker dus een aanbeveling om daar nog eens terug te komen.

Ze waren er dus wel, alleen niet voor mij blijkbaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Vandaag maar weer naar Maassluis gereden voor 'n midweektocht. het was droog, maar wel bewolkt en wat koud. Bij de start bleek dat het vandaag de route 22 was, welke via Maassluis-West door het centrum van Maassluis liep. Best een aardige tocht, welke echter bijna uitsluitend door bewoond gebied loopt. De oude haven van Maassluis is echter best leuk om doorheen te lopen, dus ik heb me zeker niet verveeld. Lekker gelopen en met een tijd van 2:40 over 15 km mag ik ook best tevreden zijn. Ondanks dat er regen werd verwacht voor vandaag is het toch droog gebleven. Wel was het zwaar bewolkt met een wat koud aanvoelende wind.



Het voordeel van mijn leeftijd is dat ik van mijn baas een dag minder kan werken per week. Uiteraard staat daar wel tegenover dat ik daarvoor enkele vakantiedagen moet inleveren en een relatief klein deel salaris. Ik heb gekozen om de woensdag vrij te nemen.

En omdat ik na de Vierdaagse in Nijmegen niet meer heb gelopen, werd het dus weer eens tijd om iets te doen. Vanwege mijn goede ervaringen van de laatste tijd heb ik gekozen voor de Midweekwandeltocht in Maassluis, die daar elke woensdag wordt georganiseerd.

De route liep vanuit Maassluis naar de Weverskade, waarna de tocht langs enkele flatgebouwen op een onverhard pad terecht kwam dat evenwijdig aan de rijksweg liep. Best leuk daar. Hierna kruiste de route via een viaduct de rijksweg en liep het naar Maasland. Na Maasland ging het via het Weidepad langs 2 molens (Dijkmolen en de Drie Lelies) naar de Commandeurskade. Deze laatste weg verandert af en toe in een smal pad langs het water. En via de Kruiskade kwam ik ook weer terug in Maasland.  Hierna liep de route over een oninteressante Parallelweg langs de A20 om via de Westgaag weer terug te komen bij het startpunt.

Al met al een best aardige route op het laatste stuk langs de A20 na, met zo af en toe een onverhard pad. Het weer was voor de tijd van het jaar best aardig. Zwaar bewolkt, maar wel droog, ook al was er wel een hoog vochtigheidsgehalte in de lucht. Er stond nauwelijks wind.



    

 

De route die je in deze 4 “rondjes om de kerk van Nijmegen” loopt is bekend en wordt ook elders al veel beschreven, dus dat zal ik hier niet verder doen. Alleen dat we nu op 3 dagen dezelfde beginroute liepen om Nijmegen uit te komen.

We stonden dit jaar, net zoals vorig jaar, weer op de Vierdaagsecamping Malden. Een prima plek op ongeveer 30 minuten rustig fietsen vanaf de start.

Mijn vrouw, die vanwege een blessure, dit jaar niet meeliep en ik kwamen al op zondag aan terwijl mijn dochter op de maandag kwam. Wij hebben zondag al onze startkaarten gehaald. Het was lekker rustig op de Wedren om kwart voor vijf. Op de maandag hebben we de kaart van mijn dochter gehaald. Verder hebben we het op die maandag lekker rustig aan gedaan. 

Dag 1  Dag van Elst

We moesten vroeg uit bed (kwart voor vijf). Altijd even wennen die tijden en we hadden nog wel de late start. ’s Ochtend eerst wassen en wat eten en uiteraard een kop koffie drinken. Daarna op de fiets. Bij de start waren we ongeveer 10 minuten te  laat zodat we niet al te lang hoefden te wachten voordat we mochten gaan lopen. De dag zelf verliep zonder problemen, Het was warm maar niet overdreven. Onderweg viel het ons op dat het langs de kantg rustiger was dan wat we eerdere jaren waren gewend. Misschien dat er door de vakantiespreiding nu meer mensen op vakantie waren?

 Dag 2 Dag van Wijchen

We stonden nu al om kwart voor vier op omdat we de vroege start hadden. Na hetzelfde ochtendritueel (wassen, eten, koffie) kwamen we mooi op tijd bij de start. Daar liep het weer eens volledig uit de hand. Late starters die al in de rij stonden blokkeerden de doorstroming en de scanner deed het ook niet erg handig. Daardoor pas zeer laat kunnen gaan lopen. Ik snap niet dat deze startprocedure na 98 keer nog steeds niet verbeterd is. Verder op de dag goed door kunnen lopen, zonder al te veel spierpijn van de dag er voor. Het was wel warmer dan de 1e dag en de zon scheen veel meer. Ook nu leek het stiller langs de route.

Dag 3 Dag van Groesbeek

Vandaag stond de Zevenheuvelenweg op het programma. De mooiste route van de 4-daagse. Omdat de route vandaag langs onze camping liep, hadden we onze rug-/heuptassen in de tent gelaten om deze onderweg op te halen. Liep wel vreemd overigens zonder je tas.

Met de late start deze dag verliep het wel goed. Het beloofde vandaag een warme en benauwde dag te worden. En dat werd het ook. Bovendien stond er geen wind. De Zevenheuvelenweg werd daardoor wel heel erg zwaar. We zijn ook wel eens weggeregend hier, maar ik weet eigenlijk niet wat erger is. Bij het oorlogskerkhof hebben we maar een lange pauze gehouden. Konden we ook nog even de plechtigheden van de militairen zien. Was ook wel een moment van reflectie in deze feestelijke 4 dagen.

Dag 4 Dag van Cuyk

Laatste dag begon met een vroege start. Vanwege de warmte mochten we zelfs een heel kwartier (!) eerder vertrekken. Ook mochten militairen hun verplichte 10 kilo bagage thuis laten. Dit maal gingen we maar in een andere rij staan dan twee dagen terug en daar liep het wel goed. Het was al vroeg erg warm en het werd nog erger. Gelukkig stond er nu wel een beetje wind, zodat de warmte beter te verdragen was dan gisteren. Hulde voor het grote aantal militairen die wel die 10 kilo extra bij zich hadden. Op weg naar de intocht, die altijd heel druk en gezellig is. Dit maal was dat, dankzij een beslissing van de organisatie om tijdens de intocht geen muziek te laten horen vanwege een vliegtuigcrash met veel Nederlandse slachtoffers, wel anders. Deze beslissing kwam wat vreemd over, omdat er in Cuyk, waar een omgekomen familie woonden, wel muziek was (wel iets aangepast) en omdat de Vierdaagse feesten die avond wel doorgingen. Commerciële belangen zullen hier wel hebben meegespeeld (de wandelaars hadden al betaald terwijl die feesten nog extra geld opleveren dat ze niet wilden missen blijkbaar). Erg jammer, het was een zware Vierdaaagse en de lopers hadden bij de finish toch wel een opsteker nodig. Nu was het stil en ook het publiek liep ook al in grote getalen weg. Wellicht beter was om een parcours van bijv. 1 of 1,5 km als "stiltegebied" te bestempelen en daar geen muziek toe te staan. Dan was het contrast met het wel doorgaan van de feesten niet zo groot en zo vreemd geweest.

Maar aan het eind konden mijn dochter en ik onze welverdiende nummertjes 4 resp. 7 afhalen.

 

Kortom, deze Vierdaagse kenmerkte zich door drie dingen:

        1.  Warmte

        2.  Slechte startprocedure

        3.  Overdreven reactie vwb de muziek bij de intocht (hoe erg zo’n crash ook is)

        4.  Voor het eerst kom ikzelf terug met een blessure (aan mijn scheenbeen. Duurt wel enkele weken voordat ik weer kan wandelen denk ik)

 

Wat de problematische startprocedure betreft, iets wat na 98 keer toch niet meer zou mogen voorkomen, zou er toch wel een makkelijke oplossing zijn:

-         Neem 3 startvakken

-         Reserveer daarvan 1 voor groepen

-         De andere 2 kunnen wisselend worden gebruikt:

                               - Vak 1: 50 km en late start 40 km

                               - Vak 2: Vroege start 40 km en 30 km

-         Instrueer de scanners goed hoe ze moeten werken

 

        

     

 

 

 

 

 

 

Zaterdag vroeg opgestaan om tijdig te kunnen starten voor mijn 7e deelname aan de Amersfoortse 2-daagse. De weersverwachtingen waren uitstekend. De bedoeling was om beide dagen 40 km, mijn Vierdaagse-afstand, te lopen.

Het liep op dag 1 echter zo lekker, dat ik onderweg maar heb besloten om toch de 50 km te doen.

Eerst liep de tocht zoals de laatste jaren gewoon is, langs het voormalige kamp Amersfoort (zie onderaan onder *). Hierna liep het door de bossen verder naar het militair terrein De Vlasakkers, wat normaal niet toegankelijk is. Er was wel een strenge controle op de toegang tot dit terrein. Het terrein is naast veel bos ook erg open met heidevelden. Bovendien loopt het daar regelmatig over zeer geaccidenteerd terrein. Totaal liepen we ongeveer 7 km over dit terrein (zie onderaan onder **).

Hierna liepen we langs het natuurgebied De Stomperd naar het voormalige vliegveld Soesterberg, waar over de start- en landingsbaan nu een fietspad is aangelegd. Vanaf hier is de route t.o.v. vorig jaar gewijzigd, zodat we op een betere manier Amersfoort weer bereikten, nu dus langs de ingang van het Dierenpark Amersfoort.

Van daar was het nog maar 9 km tot aan de finish, welke kilometers we grotendeels door de bossen van het landgoed Den Treek-Henschoten liepen. Na afloop van deze mooie dag smaakte het traditionele broodje haring mij best goed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Dag 2 begon ook met goed weer. Omdat het traditioneel de zwaarste dag is van deze 2-daagse, vanwege het hoge zandpad-gehalte, besloot ik om vandaag mij maar te beperken tot mijn vooraf geplande 40 km.  Direct vanuit Amersfoort liepen we het landgoed Den Treek Henschoten in. De route liep, net zoals vorig jaar weer andersom dan de jaren daarvoor. Door bossen met  heel veel zandpaden liepen we over geaccidenteerd terrein naar de Pyramide van Austerlitz, waarna we over vergelijkbare paden naar het Henschotermeer liepen, ook een heel mooi gebied. Daarna liep het weer verder over weer veel onverharde paden en veel door bos langs de golfclub Anderstein en het gelijknamige natuurgebied richting Woudenberg. Hierna liepen we via o.a. het landgoed Den Treek-Henschoten weer terug naar Amersfoort, waar er alweer een heerlijk broodje haring op mij lag te wachten.

Alles bij elkaar twee prachtige wandeldagen gehad door mijn favoriete landschap. Het is beide dagen droog gebleven, wat ook niet al te vaak is voorgekomen in voorgaande edities. Wel was het, vooral de tweede dag, vrij zwaar. Verder mag vermeld worden dat de aanpassingen, die door de organisatie in de routes t.o.v. vorig jaar zijn aangebracht, een groot succes mogen worden genoemd. Met een tevreden gevoel heb ik dus weer 90 km in mijn wandelboekje kunnen bijschrijven.

 

   

 

*)    

Kamp Amersfoort

In de vroege zomer van 1941 besloot de bezetter barakken van het Nederlandse leger vlak bij Amersfoort en Leusden als kamp in te richten. In het 'Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort', zoals het kamp officieel bekend stond, werden in totaal ruim 35.000 vooral mannelijke gevangenen opgesloten. Ongeveer 20.000 van hen zijn in Duitsland te werk gesteld of naar andere kampen getransporteerd, circa 15.000 zijn vrijgelaten, ontvlucht (heel weinig), geëxecuteerd of als gevolg van ontbering gestorven.

De gevangen moesten werken in Arbeitskommandos, die waren verdeeld in binnen- en buitenploegen. De meesten verrichtten eenvoudige, maar zware handarbeid in de buurt van Amersfoort en keerden 's avonds terug in het kamp.

De gevangenen kwam uit alle delen van het land en hadden uiteenlopende achtergronden: joden, mannen die zich aan de arbeidsinzet hadden onttrokken, illegale werkers, Jehovah's Getuigen, strafgijzelaars, zwarthandelaren, smokkelaars en clandestiene slachters. Verder waren er ruim honderd krijgsgevangenen uit de Sovjet-Unie (vooral Oezbeken). Degenen die niet van honger of uitputting stierven, werden na enkele maanden dood geschoten. Op de Leusderheide is een onbekend aantal in het kamp opgesloten verzetsmensen gefusilleerd. Afgezien van deze executies was lichamelijk geweld in Amersfoort aan de orde van de dag. Vooral de joodse gevangenen moesten het ontgelden en werden voor het minste geringste afgeranseld. Ook medegevangenen reageerden hun agressie op hen af.

In de eerste fase van het kamp, die duurde tot maart 1943 leden de gevangenen honger en werden zij wreed behandeld. Na de uitbreiding van het kamp bestond de grootste groep gevangenen uit mannen die zich aan de arbeidsinzet hadden onttrokken. De omstandigheden werden in deze tweede fase minder slecht. De medische zorg verbeterde, er mocht meer aan cultuur, religie en ontspanning worden gedaan en de gevangenen (behalve de joodse) mochten voedselpakketten ontvangen. Die bijvoeding werd vooral verstrekt door mevrouw L.H.M.A. van Overeem van het Nederlandse Rode Kruis, die gedurende het laatste halfjaar van de bezetting iedere vrijdag het kamp kon bezoeken. Veel gevangen beschouwden de wekelijkse komst van deze 'Florence Nightingale' van Amersfoort als het hoogtepunt in hun bestaan.

De voorbarige bevrijdingsroes waarin Nederland op Dolle Dinsdag (5 september 1944) verkeerde, liet ook het kamp niet onberoerd. Er brak lichte paniek uit onder de kampbewakers, er was geen appèl en de buitencommando's rukten niet uit. Alle gevangenen kregen hun burgerkleding terug en een groot aantal werd vrijgelaten. Niettemin bleven tot in april 1945 arrestanten komen. Nadat de Duitse kampleiding haar hielen had gelicht, werd het kamp op 19 april 1945 overgedragen aan het Rode Kruis en had het Duitse gevangenkamp opgehouden te bestaan. Begin mei reden de Canadese bevrijders het kamp binnen.

 

**)

De Vlasakkers is net als De Stomperd een gebied met veel reliëf, en is ontstaan in de ijstijden. Gletsjers schoven rivierzand voor zich uit en stuwden het hier op. Door de hoge ligging, het hoogste punt is 54 meter, werd het gebied gebruikt om grafheuvels op te werpen. De naam 'Vlasakkers' herinnert aan de vroegere vlasteelt. Het vlas was de grondstof voor touw en lijnzaadolie.

Sinds 1872 is het gebied voor een deel militair oefenterrein. Dit oefenterrein ligt naast de Amersfoortse Bernhardkazerne, waarin het Cavaleriemuseum is opgenomen. Tegenwoordig worden grote stukken met rust gelaten..

In het kader van het project ‘Hart van de Heuvelrug’ moeten versnipperde natuurgebieden in Utrecht met elkaar worden verbonden. Een ecoduct  zal eind 2014 De Vlasakkers gaan verbinden  met militair oefenterrein Oude Kamp. Dit ecoduct 'Boele Staal' over de Amersfoortsestraatweg  wordt ook ecoduct ‘Vlasakkers’ genoemd.

Ik zat te twijfelen tussen de Falcon mars in Schaarsbergen/Arnhem of de Trainingstocht voor de Vierdaagse in Rotterdam. Deze tochten heb ik al 2 keer gelopen en alle keren bevielen ze mij zeer goed. De reisafstand naar de start in Rotterdam was echter vele malen minder dan naar Schaarsbergen. Dat heeft dan ook de doorslag gegeven voor mijn keuze voor Rotterdam. Nu hoefde ik pas op 7 uur mijn bed uit om nog redelijk op tijd te starten in plaats van kwart voor zes.

In Rotterdam waren de voor mij interessante afstanden 35 en 45 km. Ik besloot om de 35 km te doen, welke ik kon aanvullen met enkele extra lussen van de 45 km. Daardoor kwam ik uit op precies 40 km totaal.

Voor een groot deel liep de route, net zoals die van de RET-Kleiwegtocht, een rondje om het vliegveld R’dam-The Hague. Alleen liep deze route veel meer door parken heen en niet naar o.a. Berkel Rodenrijs, zoals de RET tocht. Als voorbeeld is het Park Zestienhoven, waar de RET alleen het bebouwde deel aandoet, terwijl we vandaag door een heel groot park liepen daar.

Verdere gebieden waar we doorheen of langs liepen zijn o.a. de Bergse Voor- en Achterplas, het Melanchtonpark, het Schiebroekpark, over de golfbaan De Rottebergen en door het Ommoordse Veld. Alles bij elkaar , samen met delen van het stadspark, was het een erg groene tocht, met alleen wel erg veel van die zwarte kolengruispaden, wat wel wat lastig lopen was. Maar wel prima eigenlijk.

Samen met de goede bepijling en verzorging (3 rustposten met koffie, soep, bouillon, limonade en met de voor de RWV traditionele ontbijtkoek) was het dus een erg geslaagde dag. Ook het weer werkte redelijk mee, met slechts een paar druppeltjes ’s morgens, maar gaandeweg de dag werd het steeds lichter en ging zelfs de zon schijnen ’s middags. De temperatuur voelde, omdat er geen tot weinig wind stond, hoger aan dan de 18 graden die het eigenlijk was.

Vandaag was het voor de 7e keer, dat wsv DES de Omloop Krimpenerwaard organiseerde.  Van deze 7 keer heb  ik er slechts 1 gemist. Dat was vorig jaar, voor zover ik mij kan herinneren vanwege de weersverwachting. Nadat ik mij om 7:30 uur had ingeschreven liep de route over onverharde paden door een park naar de Stolwijkersluis, om via de brug de IJssel over te steken. Hier liep de route dus gelijk de Krimpenerwaard in. Via de Gouderakse Tiendweg liepen we het rustige deel van deze polder in. In de verte zag je wel het verkeer over de nieuw aangelegde randweg Gouda, na de vernietiging van de Winterdijk door een bedrijventerrein, het zoveelste bewijs dat Gouda niet echt goed omgaat met zijn landelijke omgeving.

In Gouderak kregen we het eerste stempeltje op onze stempelkaart. Van daaraf liepen we onder andere via de dijk langs de IJssel en over een boerenerf de Nesse polder in (de Nesse Tiendweg) om daarna weer op de vrij drukke dijk langs de IJssel uit te komen. In Ouderkerk aan den IJssel kregen we het tweede stempeltje. Dit was bij de plaatselijke voetbalvereniging, waar ik gelijk een lekker kopje koffie gebruikte.

Via rustige polderwegen liep het daarna naar Berkenwoude. Hierna liep de route over het fietspad, dat vrij dicht langs de provinciale weg N207 liep. Ver genoeg overigens om geen last van het langsrijdende verkeer te hebben. Deze N207 is aangelegd over het tracé van de voormalige spoorlijn Gouda-Schoonhoven, die tot 1942 in gebruik was. In Stolwijk werd weer gestempeld, waarna we gezamenlijk met de wandelaars van de 37 km lange mini-omloop, die dit jaar voor het eerst werd georganiseerd, verder liepen naar Bergambacht. Daar liepen we een rondje om de kerk, welke in 1893 zijn huidige vorm kreeg, na enige malen door oorlog of natuurgeweld vernield te zijn geweest. Deze kerk staat op een heuvel zo’n 2,5 meter boven NAP, terwijl de omgeving 2 meter onder NAP ligt. Vòòr deze kerk staat een bakstenen bank, welke door de gemeente Veenendaal aan de inwoners van dit dorp is geschonken als dank voor de hulp bij de evacuatie in mei 1940. Ook liepen we langs de watertoren uit 1937 om uiteindelijk uit te komen op de dijk langs de rivier de Lek. Via de Lekdijk kwamen we in Ammerstol, waar we de dijk even moesten verlaten om in het dorp een stempeltje en een appel te halen. Daarna moest de dijk via een steile trap weer beklommen worden om deze verder te volgen tot in Schoonhoven. De hele weg van Bergambacht tot in Schoonhoven was wegens dijkonderhoud/dijkverhoging overigens een steenslagweg. Niet zo prettig lopen dus.

In Schoonhoven liepen we over een leuk sluisje en langs de mooie stadspoort naar de stempelpost, die zich bevond in een café. Daar ben ik ook nog even gestopt voor een pauze en om wat te drinken. Na Schoonhoven liepen we langs de mooie rivier De Vlist om in het gelijknamige dorp uit te komen. Het genieten duurde nog even langer, omdat we nog steeds de Vlist bleven volgen. In Haastrecht kregen we nog een consumptie namens de vereniging aangeboden. Hierna was het nog maar ongeveer 3 kilometer naar de finish.

 Om half zes liep ik daar binnen om mijn herinnering aan deze tocht in ontvangst te nemen. Deze herinnering bestaat uit een wapenschildje van een van de dorpen in de Krimpenerwaard. Elke keer is het een ander totdat het aantal van 10 (= het aantal dorpen in de Krimpenerwaard) is bereikt. Ook de stempelkaart, die in elke doorkomstgemeente met de plaatsnaam was gestempeld, kon mee naar huis worden genomen. Leuk voor je wandelboekje.

Conclusie: het was weer een prachtige tocht door de mooiste droogmakerij van Nederland. Ik vind zelf dat het een van de mooiste tochten is die er worden gehouden.

Het weer was prima. De dag begon zwaar bewolkt, maar het is op letterlijk 10 druppels na, droog gebleven. Het werd ook steeds lichter en 's middags kregen we de zon ook nog regelmatig te zien.

                         

 

       

 

Samen met mijn vrouw Yvonne wilde ik de Veluwe Wandeltocht in Nijkerk lopen. Vanwege een afsluiting van de snelweg werd het verkeer omgeleid. Alleen was deze omleiding zodanig aangegeven, dat je overal terecht kwam behalve in Nijkerk.Zelfs mijn navigatie-apparaat kwam er niet meer uit. Deze wees mij steeds terug naar die afgesloten snelweg. Omdat het hierdoor onmogelijk werd om op tijd te starten, zijn we, met dank aan Rijkswaterstaat, maar naar Kootwijk gereden, om daar een stukje te lopen. Dit stukje werd ongeveer 32 kilometer, toch nog een respectabel aantal dus.

Het was goed weer en er liep een tocht door mijn favoriete landschap, namelijk veel bos. Dus op naar Baarn voor de Brandweertocht. Bijna direct liepen we al de bossen  in om daar voorlopig niet meer uit te komen. Langs de Baarnse Naald, een gedenkteken ter herinnering aan de overwinning op het leger van Napoleon, naar het Paleis Soestdijk, het paleis van onze voormalige koningin Juliana. Er was in de paleistuin net een of andere tentoonstelling over appels. Door het hek heen heb ik er een paar op de foto kunnen zetten.

Van daar liepen we weer snel het bos in en liepen op een gegeven moment achter kasteel Drakenstein langs, waar we echter niets van te zien kregen, richting Lage Vuursche. Na een koffiepauze in een leuk café-restaurant liepen we weer verder. Het klinkt allemaal wat saai, al die bossen, maar dat vinden wij, als doorgewinterde polderbewoners, wel heel erg mooi, zeker met dit mooie weer.

Na 30 km genieten, kwamen we weer terug in Baarn bij de brandweerpost. Het was een goede tocht als voorbereiding op de Kennedymars Hilversum, die volgende week wordt gehouden en waar ik, mits de weergoden ons goed zijn gezind, weer aan de start zal staan (voor mijn 8e keer daar).

 

PS: Vanwege de weersvewachting en enige griepverschijnselen is de Kennedymars Hilversum voor mij helaas niet doorgegaan. 

 

    

 

Vandaag maar weer eens naar Maassluis gegaan voor 'n midweektocht. Het was de bedoeling om 15 km te lopen, maar door een wel juiste maar erg onduidelijke routebeschrijving werd het dus 22 km. Door het extra stuk wel een landelijk en redelijk rustig tintje aan de route toegevoegd. De officiële 15 km-route was over veel erg drukke wegen met niet al te veel groen. Niet zo interessant, maar met mijn dochter samen toch wel gezellig. Zijn onderweg bij een bakkerszaak met teras nog wat wezen drinken. Na het verkeerd lopen liepen we toch nog een stukje door een landelijker gebied. Had dus toch zijn voordelen dat we verkeerd liepen.

Het weer begon erg somber, maar later werd het toch wat lichter.

Kortom een route die wel heel goed was voor mijn dochter om haar nieuwe schoenen in te lopen. Verder maar gauw vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

Na 7 jaar afwezigheid in Sittard wilde ik eindelijk de medaille voor de 10e keer van deze tocht halen. Ik had het vorig jaar al willen doen, maar de weersverwachtingen waren toen zodanig, dat ik daar maar van heb afgezien. De verwachtingen waren nu veel beter en die kwamen uit ook. De hele dag zon met een niet al te harde maar wel frisse wind. Lekker voor de broodnodige verkoeling.

Na om 2 uur van huis weg te zijn gegaan, reed het lekker snel door naar Sittard. Daar om ongeveer 4 uur aangekomen, parkeerde ik mijn auto op de daarvoor speciaal bij een bedrijf opengestelde parkeerplaats. Van daar was het maar heel kort lopen naar de sporthal, waar de start was.

Na mij ingeschreven te hebben, ging ik naar het startvak, waar ik nog even moest wachten op het startschot.

Gelukkig hield de starter niet een al te lange speech, zodat we mooi op tijd konden vertrekken. Na wat gedrang om buiten te komen, liep het snel het nog enigszins donkere Sittard in. Eerst liep het een klein stuk door een industrieterrein, waarna we via  een bosachtig terrein naar Nieuwstadt en Susteren liepen. Ik kon mij van de vorige keren dit bos niet meer herinneren, dus het kan zijn dat de route hier is aangepast in de loop van die 7 jaar. Vroeger liep je een veel groter stuk door dat industriegebied namelijk. Een grote verbetering dus.  In Susteren liepen we over de camping De Hommelheide, die ik nog van vakanties met mijn ouders van vroeger herinnerde.  Van enig nostalgisch gevoel had ik echter geen last omdat de camping er nu wel heel anders uitziet. Gelukkig waren daar de toiletten voor de wandelaars geopend, zodat ik daar even gebruik van kon maken omdat ik last had van iets, dat ik niet zomaar tegen een boom kon doen :-) . Wel duurde het erg lang voordat ik aan de beurt was.

Vanuit Susteren liep het naar de camping Böhmerwald, waar een controlepost was en waar we brood en een vanwege Pasen geverfd ei kregen. Hier stopte ik alleen even om het eitje te pellen en de schil in de afvalbak te gooien. Hierna liep het via Maria Hoop naar Posterholt, waar in de sporthal De Wieë een verzorgingspost was ingericht. Hier nam ik ook wat brood en pauzeerde ik heel kort, zittend op een stoeprand. Hierna liep het door naar Reutje, een dorpje dat ik alleen ken doordat de Kennedymars er door loopt. Traditiegetrouw nam ik hier een kop koffie.

Bij de volgende verzorgingspost in Montfort, nam ik een broodje en een krentenbol en liep ik gelijk door. 3 km verder is namelijk een camping, waar ik altijd mijn langere pauze houd. Je zit daar op bijna precies 40 km. In tegenstelling tot de vorige keren, was het nu heel rustig. Geen bar buiten en de fritestent was dicht. Maar de kantine was wel  open en daar heb ik een colaatje gekocht en buiten op het terras opgedronken.  Na ongeveer een half uur in de zon te hebben gezeten moest ik toch weer verder. Het liep nu naar Maasbracht en Wessem, twee leuke plaatsjes. Hierna ging het in rap tempo naar Thorn, het witte stadje.  Altijd leuk zo’n oud plaatsje met een heel mooie kerk maar ook met verschrikkelijk scherpe maaskeien op de straat waar je overheen moet. Gelukkig heb ik goede schoenen, zodat ik er niet al te veel last van had. Ik zat nu op ongeveer 55 km en ik begon mijn voeten toch wel een beetje te voelen.

Vanuit Thorn liep het België in om via Kessenich,  Geistingen  en Aldeneik in Maaseik aan te komen. Daar kocht ik bij een supermarktje een fles water, omdat mijn vochtvoorraad wel een beetje begon op te drogen.  Vanuit Maaseik liep je over een lange brug over de Maas weer Nederland binnen om naar Dieteren te gaan, waar het laatste verzorgingspunt is. Hierna liep het, na nog een heel korte pauze op een muurtje, weer via Susteren en een leuk versierd Nieuwstadt terug naar Sittard waar ik om ongeveer 20:45 aankwam. Weer een Kennedymars van iets minder dan 16 uur dus. Met enige trots nam ik mijn medaille voor mijn 10e keer in ontvangst. Waarschijnlijk zal ik hier echter niet meer lopen. Mijn doel was altijd om hier de 10 te halen en dat heb ik nu bereikt.

Prima organisatie en heel goed weer.   

  

Samen met mijn twee dames (mijn dochter en mijn vrouw) wilden we profiteren van het goede weer. Omdat het redelijk dicht bij huis lag, besloten we de Voorjaarstocht in Brielle te lopen.Het werd de 25 km afstand. Mijn dochter moet haar afstand weer op gaan bouwen tot de voor de Vierdaagse noodzakelijke 40 km en ik zelf wilde het wat rustig aan doen vanwege de mogelijke Kennedymars Sittard van de komende week.

Brielle is niet echt een plaats waarvan ik zou denken dat dat in een heel mooie omgeving ligt. Maar daar heb ik me dus behoorlijk in vergist. We liepen al heel snel de bebouwde kom van Brielle uit en kwamen in een bosachtige omgeving terecht. Hier bezit het Zuid Hollands Landschap grote delen van het gebied, o.a. de Ternellaplas, waar het bezoekerscentrum ligt. Daar vlakbij was een aardig restaurantje, waar we op het terras een kop koffie namen. Goede koffie en van een heel redelijke prijs.

Hierna liepen we door veel bosachtig terrein naar Oostvoorne. Na Oostvoorne liepen we naar Kruiningergors waarna we vlak langs het Brielse Meer kwamen te lopen. Dit was wel een heel erg lang fietspad, zonder echt veel van het meer te zien. Weer terug in Brielle vonden we een heel leuk terras waar we nog even wat gingen drinken. Hier werd ik lastig gevallen door een heel brutale bedelende eend, die nog net niet op mijn schoot kwam zitten om delen van mijn brood te bemachtigen. Hierna li epen we langs het 1 april monument waarna we nog een stuk door de haven van Brielle liepen. Terug bij de start lieten we ons wandelboekje afstempelen en gaven de complimenten aan de organisatie voor deze perfecte tocht .

 

    

Het was nog steeds heerlijk weer om te gaan wandelen en er liep een heel mooie tocht vanuit Schoonhoven, vrij dicht bij ons in de buurt. Dus ’s morgens maar vroeg opgestaan en onze wandelschoenen aangetrokken. Om ongeveer half negen zijn we gestart in Schoonhoven voor de WZ-Wandeltocht, welke door de Willem de Zwijgerschool al voor de 14e keer werd georganiseerd. Eerst liepen we naar het buurtschap Bonrepas met de Bonrepas-molen, een wipwatermolen uit 1600, welke was bedoeld voor de bemaling van de polders Noord-Zevender en Bonrepas.

Hierna volgden we enkele kilometers het riviertje de Vlist o.a. langs de Koeneschans, een voormalig schanseiland van de oude Hollandse waterlinie, ingericht in 1672 om te voorkomen dat Franse troepen Holland zouden veroveren. Deze schans werd toen bemand door troepen van de markies de Louvignies.

Verder lopend langs de Vlist liepen we tussen de Lopikerwaard en de Krimpenerwaard in. Polders, waarvan de bodem rond het jaar 1000 zo’n 2,5 tot 4 meter hoger lag.

Door drooglegging van het moeras en het ontginnen voor de landbouw is deze bodem gedaald.

Verder de Vlist volgend kwamen we uit in Haastrecht, waar we langs de Hollandse IJssel kwamen te lopen over het Jaagpad, waar in vroeger tijden de stoomtrein tussen Gouda en Oudewater liep. Van hieruit kwamen we, ook nog even via een onverhard pad, in Gouda terecht, welke plaats we eigenlijk direct weer uitliepen richting de Gouderakse Tiendweg, waar we even een pauze hielden bij de boerderijwinkel De Veerstalhoeve voor een lekker kopje koffie. Aan het eind van deze tiendweg liepen we linksaf over een onverhard pad langs de polder Het Beijersche, een veenweidegebied met brede weteringen en veenputten.

Na het oversteken van een drukke verkeersweg kwamen we weer op een onverhard pad terecht. Via enkele hekken, waar we overheen of langs moesten, kwamen we uit op een smal pad langs  de Bergvliet. Dit water is in de 14e eeuw gegraven om het water uit de polder Bergambacht af te voeren naar de Hollandse IJssel.

Hierna volgde nog een leuk vlonderpad, waarna we al snel in Stolwijk aankwamen. Hier liepen we over het Dorpsplein. Er zou hier een rust gehouden kunnen worden, maar het was daar vrij druk, dus we zijn maar doorgelopen. We kwamen langs de kerk, welke in 1867 afbrandde door brandstichting door een boze Stolwijker, die verontwaardigd was omdat de kermis werd afgelast. Alleen het stenen deel van de toren werd bewaard. De kerk zelf is naderhand wel weer opgebouwd en de toren, die in de loop der tijd was scheefgezakt, gerestaureerd (ook rechter gezet).

Verder liepen we, na eerst nog een pauze te hebben gehouden bij een verzorgingspost, via een aardige route door naar Bergambacht, waar ons door de sponsor van de tocht nog een consumptie werd aangeboden (bouillon met een klein worstebroodje. Best lekker).

Hierna liepen we via het buurtschap Bovenberg (met heel mooie oude boerderijen) weer terug naar Schoonhoven, waar we onze complimenten voor de tocht aan de mensen achter de inschrijftafel overbrachten.

Heerlijk gelopen en beslist weer voor herhaling vatbaar.

 

                

Vandaag stond de 40 km van de RET Kleiwegtocht op het programma. Een tocht die ik al zo’n 15 keer heb gelopen en waarvan ik al vaker heb gezegd dat het de laatste keer zou zijn. Maar ik vergeet daarbij steeds weer, dat deze tocht in mijn voorbereiding op de nog te lopen Kennedymars in april, wel heel erg goed in mijn programma past. Bovendien loopt er in mijn directe of iets minder directe omgeving nu nog geen andere 40 km-tocht.

Dus om 7:45 de deur uit om mooi op tijd te kunnen starten. Dat lukte aardig. Om precies 8:15 hadden wij ons ingeschreven en de routebeschrijving ontvangen. Wij zijn mijn vrouw Yvonne en ik. Na eerst nog even van het toilet gebruik te hebben gemaakt, liepen we eerst naar Overschie, een aardig(e) dorpje/wijk van Rotterdam. Onderweg daarnaartoe liepen we onder het Kleinpolderplein door, langs de gevangenis, de Delfhavense Schie en de Van Nellefabriek. Nu begon het bij deze tocht traditionele rondje Vliegveld Zestienhoven, dat nu Rotterdam-The Hague heet, via het Park Zestienhoven. Verderop kwamen we in Berkel en Rodenrijs waar bij het station een wagenrust stond. Na even een kop koffie te hebben gedronken, liepen we weer snel verder. Helaas kwam hierna de volgens ons lelijkste wijk van heel Nederland. Niet alleen die wijk waar we door liepen, maar ook de rest van het nieuwbouw-gedeelte was overigens niet echt interessant.  

Berkel en R. gaat wat bebouwing betreft bijna geruisloos over in Bergschenhoek. Hier liepen we tot aan het winkelcentrum, waar we afzagen van de daar in een café bestaande pauzemogelijkheid.  Hierna ging het langs o.a. een aantal sportvelden (o.a. hockey), langs het Zwarte Plasje (open lucht zwembad)  naar het Lage Bergse Bos. Via Terbregge kwamen we terecht bij de Bergse Voorplas, waar we helemaal langs liepen. Toen nog een stukje Kleiweg en we waren weer terug.

Het was weer een prettige, goed bepijlde route. Het weer was redelijk. Af en toe scheen de zon, maar ook af en toe vielen er een paar druppels, maar over het algemeen te weinig om een regencape aan te moeten doen. Er stond over het algemeen niet te veel wind. Alleen tijdens de paar druppels die er vielen, nam de wind steeds wel iets toe. Wel was de wind wat aan de frisse kant. Maar ons hoor je wat dat betreft niet klagen. We hebben het bij deze tocht wel eens anders gehad.

Na een slordig 7 ½ uur waren we weer terug bij de start waar we ons wandelboekje lieten afstempelen en waar we het bekende tegeltje als herinnering mochten meenemen. Dit tegeltje betrof dit maal een afbeelding van de Rotterdamse watertaxi. Best mooi.

Weer eens in Den Haag gewandeld, die mooie stad achter de Duinen. Het was prachtig voorjaarsweer, dus ik, mijn vrouw en mijn dochter hadden er erg veel zin in. Dit maal liepen we de 25 km, dit omdat mijn dochter nog niet zo ver in de training zit dan mijn vrouw en ik.

Vanuit de start in Madestein liepen we naar het landgoed Ockenburgh. Her viel het op, dat het daar gelegen chalet, waar we vroeger wel eens zijn wezen eten, er nu wel heel erg vervallen uit ziet. Jammer. Van daar liepen we via een villawijk met wel heel mooie woningen, naar de duinen . Door de duinen, wat af en toe door het stijgen en dalen wat zwaar was, liepen we langs Radio Scheveningen naar Scheveningen, waar we langs het afwateringskanaal de haven bereikten. Vroeger was dit een echte vissershaven, maar nu zie je er bijna alleen nog maar een heleboel plezierboten. Er was nog wel een enkele vissersboot, maar die waren toch wel in de minderheid. Via de haven en langs de visafslag kwamen we op de boulevard. Daar vonden we een strandtentje, waar we even een pauze inlasten voor een kop koffie. De prijs viel wel mee en de koffie was erg lekker. Toen we de koffie op hadden, hebben we nog een stuk over het strand gelopen. Daar houd ik normaal niet zo van, maar er lagen hier, net zoals in Hoek van Holland vorige week, betonplaten op het strand. Dus geen last van zand in je schoenen.  Tot bijna bij het Kurhaus hebben we het strand zo kunnen volgen. Van daaruit moesten we om het Kurhaus (een luxe en duur hotel) lopen waarna we langs het Casino Scheveningen in liepen. Na een paar straten liepen we het Westbroekpark in. Na langs een waterplas gelopen te hebben, kwamen we langs het Indisch Monument.

Verder liepen we door enkele straten naar de President Kennedylaan, welke we volgden door  de er naast gelegen plantsoenen. Na een heel lang stuk deze weg te volgen kwamen we bij de bosjes van Pex, waar we nog langs een manege en een tennisbaan liepen. Deze laatste was mij nog bekend uit mijn jeugd, toen deze banen in de winter onder water werden gespoten als ijsbanen. Na nog wat geslinger door wat straten kwamen we uiteindelijk weer terecht bij het startbureau.

Conclusie: een best aardige tocht, met een heel goede bepijling en beschrijving.  Het weer was bijzonder goed voor de tijd van het jaar.

 

    

 

Het was heel goed weer en ik had zin om wat te wandelen. Dit keer konden mijn vrouw en dochter niet mee, dus moest ik het alleen doen. Maar weer eens, voor de tiende keer, een midweektocht in Maassluis gedaan, nadat ik afgelopen weekend daar ook al de 40 km van de Kilometervretermars heb gelopen. Vandaag ging het echter de andere kant uit. Niet naar Hoek van Holland, maar het Westland in, met plaatsen als Westerlee, De Lier, Naaldwijk en Maasdijk. Best een leuke route. Ik had deze al eerder gedaan, maar toen liep het de andere kant uit. De beschrijving die je mee kreeg was goed op een kleine onduidelijkheid na bij de splitsing met de 5 km, maar ik liep daar wel goed bleek na korte tijd. Best een leuke route. En omdat ik voor de tiende keer zo’n midweektocht liep, kreeg ik een leuke attentie die bestond uit een klein heuptasje met het opschrift “10 x midweektocht Maassluis”. Leuk.

 

Nadat ik al enige malen de korte midweektochten van 15 km heb gelopen in Maassluis, heb ik nu, samen met mijn vrouw, de langere Kilometervretermars gedaan. Onze eerst 40 km-tocht na de Vierdaagse.  De route liep in het begin wel bekend naar de Stormvloedkering in de Waterweg en van daaruit met een omweg naar Hoek van Holland, war we de pier moesten aflopen tot waar het strand begon. Vanaf hier moesten we een aantal kilometers over het strand lopen. Deels kon dat over betonplaten, maar ook voor een klein deel over het zand. Bij ’s Gravenzande moesten we weer het strand af. Maar eerst hebben we op en terras van een strandtent even een kop koffie genomen. Het was heerlijk weer tenslotte en dan is het altijd wel leuk daar. Daarna liep de route door het centrum van ’s Gravenzande, wat best een leuk plaatsje is. Vanuit deze plaats liepen we naar het Staelduinse bos. Hierna nog een rondje door Maasdijk, waarna we weer terug kwamen in Maassluis.

Een prima tocht met een goede bepijling en beschrijving. Dit zorgde, samen met het prima weer, voor een heerlijke wandeling.

De eerste 40 km tocht van dit seizoen zit er op. Een goede training voor mij zelf voor de komende Kennedymarsen in Sittard in april en Hilversum in mei . Voor beide marsen geldt voor mij wel dat het weer een beetje moet mee werken. Ik ben wat dat betreft misschien wel een watje, maar ik heb zo’n tocht al te vaak met slecht weer gelopen. Daar heb ik eigenlijk een beetje genoeg van.

   

 

 

Vandaag weer met mijn dochter de Midweektocht Maassluis gelopen. Het was zeer goed weer om weer eens de 15 km afstand te doen. Ook dit keer was de routebeschrijving goed. Er was alleen wel heel erg weinig buiten de bebouwde kom vandaag. Wel was het centrum en de omgeving van de haven in Maassluis een leuk deel. Ondanks de continue bebouwing was het toch wel lekker lopen. Byzonder goed weer was het wel voor begin maart. het leek wel lente.

Nu op naar de 30 kilometer a.s. zaterdag. Misschien ook wel in Maassluis.

Vandaag de 30 kilometerroute gedaan van de Zwientjestocht in Ugchelen, dat ligt tegen de rand van Apeldoorn aan.
Deze route loopt langs mooie bospaden naar natuurpark Berg & Bos. Dit is een natuurpark van 250 ha groot in de Apeldoornse wijk Berg & Bos aan de rand van het Veluwse heuvellandschap. Het park toont de voor dit gebied karakteristieke planten en dieren, zoals wilde zwijnen en edelherten. Naarmate de route dieper door Berg en Bos loopt verandert het karakter geleidelijk van een zorgvuldig aangelegd park in een ongerept, maar gevarieerd boslandschap. Op de terugweg komt u bij het gedeelte rond de grote bosvijver en de liefdestunnel welke fraai aangelegd is. In de zomer tref je daar een weelde aan bloeiende planten langs de paden aan. De hoogste uitkijktoren van de Veluwe staat er ook, maar daar kwam de 30 km route niet direct langs.

Als conclusie mag ik stellen, dat mijn vouw en ik een prima tocht hebben gehad met prima weer, het leek wel lente. De route werd d.m.v. kleurcoderingen aangegeven en gaf nergens aanleiding tot twijfel. Prima.

 

 

 

 

 


Vandaag maar weer eens een Midweektocht in Maassluis gedaan. Samen met mijn dochter kozen we voor de maximale afstand (= 15 km). Om ongeveer half elf vertrokken we vanuit Maassluis richting de Maeslantkering. We liepen eigenlijk direct na de start al een fietspad op. Later werd het een onverhard voetpad. Ondanks dat het een heel erg lang pad was, was het toch wel heel lekker lopen. Geen autoverkeer en op het fietspad kwamen we ook niet veel fietsers tegen. Met, zeker in het begin, een zonnetje was het best aangenaam. Na de Maeslandkering moesten we nog een klein stukje rechtdoor, maar toen op het keerpunt van de route was de weg opengebroken en konden we niet verder. We zijn toen een stukje terug over dezelfde route als de heenweg gelopen, waarna we weer op de normale route terecht kwamen. Terug liep het over weer een heel lang fietspad langs de Nieuwe Waterweg terug naar Maassluis, waar we via wat woonwijken weer bij het startbureau terug kwamen. Al met al was dit, ondanks de twee heel lange rechte fiets-/voetpaden, een heel prettige wandeling. En heel gezellig, zo met mijn dochter samen.

 

Enige info over de Maeslantkering (informatie en foto afkomstig van Wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Maeslantkering):

 

In 1987 werd het besluit genomen een beweegbare kering in de Nieuwe Waterweg aan te leggen. Samen met de Hartelkering bij Spijkenisse beschermt de Maeslantkering Rotterdam, Dordrecht e.o. tegen hoog water. De kering bestaat uit twee enorme deuren. Deze deuren zijn eigenlijk twee drijvende pontons die leeg naar hun plaats kunnen worden gebracht. Hier aangekomen laat men de deuren vol water lopen, zodat massieve barrières ontstaan. Als de kering weer open moet gaan, worden de deuren leeggepompt en worden ze naar buiten bewogen. Daarna varen de deuren aan beide zijden weer in een soort droogdok met deur. De deur gaat dicht en het droogdok wordt leeggepompt. Zo worden de deuren dus droog bewaard, dit om corrosietechnische redenen.

Een computersysteem, Beslis en Ondersteunend Systeem (BOS) genaamd, beslist automatisch of de beide keringen bij dreigend hoogwater gesloten moeten worden. Dit gebeurt als de waterstand in Rotterdam boven de 3 meter NAP of in Dordrecht 2.90 meter boven NAP dreigt te komen. Bijzonder is dat dit computersysteem de kering volledig zelfstandig sluit, ook wanneer er geen personeel aanwezig is. Omdat de keringen automatisch sluiten, zonder tussenkomst van mensen, worden hoge eisen aan het BOS gesteld. Dit is dubbel redundant uitgevoerd om uitvallen zo veel mogelijk te voorkomen. In het geval dat de computer volledig dienst weigert kan het bedieningspersoneel alsnog de beslissing nemen om de kering te sluiten. De deuren (cirkelsegmenten van 22 meter hoog en 210 meter groot, die op het water drijven omdat ze hol zijn van binnen), draaien vervolgens naar elkaar toe. Op het moment dat ze elkaar (bijna) raken, stromen ze vol met water zodat ze afzinken naar de bodem en de Nieuwe Waterweg vrijwel volledig wordt afgesloten. Om te voorkomen dat de deuren beschadigen blijft er een kleine opening (ca. 80 cm) tussen de deuren, maar hierdoor kan slechts weinig water stromen.

De scharnierpunten van de twee deuren vormden voor de bouw een grote technologische stap: ze moesten niet alleen toestaan om de deuren open en dicht te draaien, maar moesten ook in staat zijn om de deuren omhoog en omlaag te laten gaan. Uiteindelijk zijn hiervoor de grootste kogelgewrichten ter wereld gemaakt; de kogels hebben een diameter van 10 meter. De gewrichten zijn gemaakt door Skoda. Dit was de enige fabrikant die ze met de gewenste nauwkeurigheid kon fabriceren.

De horizontale verplaatsing van de deuren wordt bekrachtigd door redundante 5-cilinder-oliedrukmotoren. Voor deze techniek is gekozen omdat ze zeer betrouwbaar is, en bovendien een constante kracht kan leveren onafhankelijk van de snelheid. De motoren draaien via tandraderen een tandradbaan aan de bovenzijde van de deur opzij. De motoren zelf zijn verticaal vrij opgehangen zodat ze bij elke waterstand kunnen werken.

De bouw van de Maeslantkering begon in 1991. Op 10 mei 1997 werd de waterkering door koningin Beatrix officieel in gebruik gesteld. Op deze dag werd de kering om 16.30 uur voor het eerst gesloten, gelijktijdig met het model van de Maeslantkering in Madurodam.

De kosten van het project bedroegen ongeveer 1 miljard gulden, ofwel 450 miljoen euro.

 

Vandaag de 15 km van de midweektocht Maassluis gelopen. Samen met mijn dochter. Was gezellig. De route liep via Westgaag naar De Lier en daarna weer terug naar Maassluis. Wel erg veel lange wegen, maar toch wel lekker gelopen. Er stond een stevige wind, maar grotendeels hadden wij die schuin van achter. Krijg je wat koude oren van maar verder viel het mee. Het bleef droog terwijl we de eerste tijd nog in een zonnetje liepen ook.

In plaats van de oorspronkelijk geplande Rhoonse Griendentocht, die ik al enige malen heb gelopen, heb ik nu besloten om een RS80-tocht te doen. Ik had nog nooit een tocht van hen gelopen, dus dat werd nu wel eens tijd. De tocht startte in Boskoop, wat tegenwoordig (vanaf 1-1-2014) tot de gemeente Alphen aan den Rijn behoort. Bij het startbureau was het wat lastig om je auto kwijt te raken omdat het parkeerterrein was opengebroken. Maar ergens achteraan waren toch nog wel enkele plaatsen vrij.

Boskoop wordt doorsneden door de rivier de Gouwe en beide delen worden verbonden door de van ver herkenbare hefbrug. Deze hefbrug is er één van een stel van drie van dergelijke bruggen, waarvan de andere in Alphen aan den Rijn en Waddinxveen staan.

Boskoop is nationaal en internationaal bekend om zijn boomkwekerijen, waarvan er ongeveer 775 verspreid liggen over een oppervlakte van 1100 hectare, omgeven door vele waterwegen en sloten ten behoeve van de drainage. Het is het grootste aaneengesloten boomkwekerijgebied ter wereld. In Boskoop staat ook het Boomkwekerij-museum. Dit museum is gevestigd in een oude boomkwekerswoning uit 1870, gelegen aan het Reijerskoop. Achter het museum bevindt zich een rozentuin met soorten afkomstig uit de 17-de tot en met de 20-ste eeuw.

Nu de tocht.

Via de Padesche Wetering en Laag Boskoop komen we, onder andere via een smal onverhard pad,   in het centrum van het dorp om daarna via de hefbrug de Gouwe over te steken. Vervolgens lopen we via het Reijerskoop langs het Boomkwekerijmuseum naar Polder Middelburg en Tempel, waar de eigen koffierust was.

Verder liepen we via de Wonnewetering en Oud Bodegraven naar de Reeuwijkse Plassen.

De Reeuwijkse plassen bestaan uit dertien plassen tussen Bodegraven en Gouda, ten oosten van het dorp Reeuwijk. Ze zijn van elkaar gescheiden door smalle weggetjes. De plassen hebben allemaal een rechthoekige vorm, waarin de vroegere verkaveling van de veengronden nog valt te herkennen. Tegenwoordig worden deze plassen en omliggende gronden gebruikt voor recreatie. Midden in het recreatiegebied is de grote café-rust bij Restaurant Palviljoen Reeuwijkse Hout. Omdat het hier niet toegestaan is om ons eigen brood te eten, ben ik hier niet naar binnen gegaan. Zijn ze soms niet blij dat we daar koffie of ander drinken bestellen? Hierna loopt de route via Oud Reeuwijk, Reeuwijk Dorp en buurtschap Randenburg weer terug naar Boskoop, waar we nog langs een groot aantal boomkwekerijen lopen.

Na deze 25 kilometer tocht ben ik overtuigd van de kwaliteit van de door RS80 georganiseerde tochten. Ze zullen mij daar zeker vaker zien. 

Vandaag weer eens een midweektocht in Maassluis gelopen. Ik had nog een paar nog niet volledig ingelopen schoenen liggen, dus die maar gelijk eens uitproberen. Ik liep de variant via Maasdijk naar het Staelduinse Bos. In het eerste deel ging de tocht over de drukke Lange Kruisweg, waarna we wel op een rustiger deel terecht kwamen. Zeker het stuk door het Staelduinse Bos was leuk met een aantal blubberige wegen. Onderweg kwamen we daar ook nog een paar bunkers tegen, die allemaal ontoegankelijk zijn voor mensen. Er schijnen wel veel vleermuizen te zitten. Zijn die dingen uit de oorlog tenminste nog ergens goed voor.

Na het Staelduinse Bos liep de route over een wel heel erg lang fietspad. Dit laatste stuk was niet erg inspirerend te noemen. Misschien dat ik voor mijzelf deze route iets aanpas om dit laatste stuk langs het water te lopen. Daar zal de tocht misschien iets langer door worden, maar dat zou wel kunnen. Nu was de afstand ongeveer 14 km.

Maar ondanks dat, toch wel lekker gelopen. Het weer was goed: redelijk zonnig maar wel met een koude wind, die gelukkig niet zo heel erg hard was.

    

 

Weer eens een tocht in Den Haag gelopen. Meestal doe ik dat niet meer omdat ik daar wel erg bekend ben en  die omgeving niet veel nieuws meer te bieden heeft voor mij. Ik heb daar zo’n 23 jaar gewoond en ik heb er al vaker gelopen. Deze tocht ging echter richting een wijk die is gebouwd nadat ik uit Den Haag ben vertrokken en mij daarom minder bekend is.  “Ik”?? Ja, want Yvonne heeft vorige week een teen gebroken en kan daarom enkele weken niet lopen. Eerst liep het via het park De Uithof richting die nieuwe wijk Wateringseveld, waar deze tocht naar is vernoemd. Best leuk lopen zo. Daarna liepen we langs de rand van die wijk en langs Rijswijk. Direct hierna liepen we door een aardig poldergebied. Daarna liepen we naar Kwintsheul en Poeldijk, welk gedeelte van de tocht bijna helemaal door bewoond gebied liep. Van Poeldijk liepen we via het woongebied Polanen richting de duinen. Via de duinen kwamen we uit in Kijkduin, vanwaar we via het park Ockenburgh weer terugkwamen bij het startbureau. Al met al best een heel aardige route met een goede beschrijving en bepijling. Zelfs het feit dat we een paar keer gelijk op liepen met de route van de Midwintertocht van De Lier gaf geen enkele onduidelijkheid. Het weer was, voor half januari, bijzonder goed te noemen. Redelijk zonnig gedurende de eerste helft van de tocht, daarna wel wat bewolkter, maar het bleef de hele dag droog. Er stond niet al te veel wind. Dus, met ook nog een temperatuur van ongeveer 9 graden, was het heel lekker lopen.

Omdat Yvonne zich zaterdag niet lekker voelde en ook omdat de weersverwachting voor de zaterdag niet al te best was, besloten wij om alleen de tweede dag van deze tweedaagse te lopen. Achteraf gezien was het weer toch niet slecht, dus had ik eventueel wel alleen kunnen gaan lopen. Maar goed, het is nog in het begin van de trainingen, dus zo erg was het ook weer niet.

Op zondag was het inderdaad goed weer, wel wat fris, maar toch reelijk zonnig en niet al te veel wind. Het rondje van 25 kilometer week niet veel af van eerdere jaren. Via wat parken en woonwijken in Capelle liepen we richting Nieuwerkerk aan den IJssel. Best een aardige route met veel autoluwe straten. Prima. In Nieuwerkerk liepen we door enkele woonwijken richting het oude centrumpje, waar vlak voor de Ringvaart en vlak voor de splitsing met de 35 km. De RWV-wagenrust was voor een heerlijk kopje koffie met de traditionele plak ontbijtkoek. Er was ook bouillon en chocolademelk te krijgen.  Daarna liepen we een heel stuk langs de Ringvaart, wat met de zon, weerkaatsend in het water, best een mooi deel was. Na de Ringvaart gingen we richting het eerste deel van het Hitlandbos, waarbij we nog een eetcafé passeerden, wat vroeger het station van Nieuwerkerk aan een historische spoorlijn was. Later kwamen ook nog op een verkeersplein waar, als herinnering aan die spoorlijn, rails met spoorbomen staan opgesteld. Maar eerst moesten we nog een vrij lange weg in het Hitlandbos door zonder enige beschutting. Vorige jaren hadden we het daar met vaak een koude wind en veel regen erg zwaar. Nu was het daar prima lopen. Wel wind tegen, maar niet al te hard en met een zonnetje was het eerder aangenaam te noemen. Hierna kwam, via een opgebroken fietspad, het tweede deel van het Hitlandbos bij de golfbaan. Het restaurant daar hebben we dit jaar alleen gebruikt om even naar het toilet te gaan. Vorig jaar hebben we daar heel lang gewacht op bediening en zijn toen onverrichterzake weer weggegaan. Daar hadden we nu eigenlijk niet veel zin meer in. Bovendien is er even verderop nog een verzorgingspost van de organisatie met koffie, bouillon, soep, e.d. Na die verzorgingspost liepen we naar het Schollebos, waar we nog een stuk doorheen liepen. Hierna kwamen we weer terug op het startbureau.

Met dank aan de RWV voor een bijzonder plezierige tocht, met een zeer goede bepijling en beschrijving.

Voor de eerste keer een van de tochten van de winterserie in Waalwijk gelopen. Wel kende ik de organiserende vereniging al van de Kennedymars (80 van de Langstraat) die ik een hele tijd geleden daar heb gelopen. En deze tocht viel me zeker niet tegen. Het overgrote deel van de tocht liep door mijn favoriete omgeving. Bos, heide en heel veel onverharde paden. De route liep door de Loonse en Drunense duinen, een gebied dat mij volledig onbekend was. En ook nu kwam ik er weer achter dat Nederland toch wel erg mooie omgevingen kent. Vorige keer het plassengebied bij Vinkeveen en nu weer hier heel anders. Prima. De rusten waren goed verdeeld over de 30 km. De eerste na ca. 10 km was een heel gezellig cafeetje, de tweede was een eigen wagenrust en die bevond zich op ca. 22 km. De prijzen (ook van de caférust) waren heel schappelijk en de erwtensoep bij de iegen rust was prima en de 1,40 euro zeker waard. Ook de andere prijzen op deze rust waren laag. Overigens vind ik het wel een prima zaak om de deelnameprijs laag te houden en dan een kleine vergoeding te vragen op de wagenrust voor de consumpties. Als je niets neemt op de rust, betaal je er ook niet voor in de deelnameprijs.

Het was dus een heel mooie tocht, prima bepijld en het weer was ook prima. Het grootste deel van de tijd was het zonnig. Pas op het laatst zagen we wat bewolking maar het bleef wel de hele tijd droog. Kan je wel eens anders hebben in deze tijd van het jaar. Bovendien, ook niet onbelangrijk, bevielen mijn nieuwe New Balance schoenen (MW888) mij prima. Voor herhaling vatbaar.

 

 

Voor vandaag had ik eigenlijk de SGWB Wintertocht vanuit Naarden gepland. Maar omdat we eigenlijk liever 25 km gingen lopen (Naarden was maar 20 km maximaal) kozen we voor de Sint Nicolaastocht vanuit Vinkeveen, ofwel een rondje Vinkeveense plassen dus. Het is daar onverwachts een erg mooi en afwisselend gebied, waar ik nog nooit eerder was geweest. Wel vlakbij overigens met de Kennedymars Hilversum die bij de Loosdrechtse plas loopt, een plas die direct naast deze ligt. Opvallend is het verschil in landschap met de Reeuwijkse plassen, waar ik vlakbij heb gewoond. Het gebied om de plassen heen heeft iets weg van de Krimpenerwaard. Best wel weer eens leuk om in zo'n omgeving te lopen nadat we al enkele keren een bostocht hadden gemaakt. De tocht, die al voor de 36e keer werd georganiseerd was heel goed bepijld en de routebeschrijving was ook niets op aan te merken. Prima dus. Het weer begon erg mistig maar deze trok wel grotendeels op in de loop van de dag. Het bleef wel zwaar bewolkt maar het regende niet en er stond ook maar heel weinig wind.

Deze keer de route 08, ofwel de Westlandse dorpenvariant. De route liep vanaf Maassluis via Maasdijk naar De Lier om daarna weer terug te keren naar Massluis. Het is geen route door veel natuur, maar toch wel heel leuk. Een echte Westland-route, met veel tuinderijen en kassen waar je langs liep. Best leuk. Niet al te autovrij meestal, maar dat deerde niet. Het weer was prima. Droog, zonnig maar met wel een niet al te harde maar wel frisse wind. De routebeschrijving was dit keer weer prima. Eigenlijk geen foutje kunnen ontdekken.

     

 

 

 

Eigenlijk wat te laat, deze beschrijving, waardoor de volgorde van de wandeltochten niet helemaal meer klopt.

Weer eens in Maassluis de midweektocht gelopen. Ze hebben een groot aantal routes uitgezet, welke ook in beide richtingen zijn beschreven. Zo kunnen zij een groot aantal weken steeds andere routes aanbieden. Dit keer was het route 6 die liep via het centrum van Maassluis naar het Oeverbos en van daar langs het station weer terug. Deze route had ik al eerder andersom gelopen. Nu was de beschrijving beter in orde. Slechts een enkel onduidelijkheidje of foutje. Best lekker gelopen met prima weer. Niet te veel wind, een zonnetje en een temperatuur van ongeveer 12 graden. Leuke afstand om mijn nieuwe schoenen nog wat meer in te lopen.

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl